Wren Konağı’nın Son Konuğu

Kayıtlara göre Wren Konağı’nda on iki oda vardı. Belediye planında ise on bir. Dedektif Ada Vale, ikinci kattaki kapıları iki kez saydı; sonra danışmadaki görevliye bu tutarsızlıktan bahsetmemeye karar verdi.

“Başka misafir var mı?” diye sordu.

“Sizden başka kimse yok,” dedi adam, belli ki uzun süredir prova ettiği bir gülümsemeyle.

Ada buraya, keman kutusuyla konağa girerken görülen müzisyen Felix Bell’in kayboluşunu araştırmaya gelmişti. Bell’in eşi, adamın kendisini on üçüncü odadan aradığını söylüyordu. Konağın çalışanları böyle bir odanın varlığını reddediyordu.

Gece yarısı koridorda dört notalık bir ezgi duyuldu. Ada sesi izleyerek yangın merdivenine yürüdü. On bir numaralı oda ile merdiven arasında daha önce görmediğine emin olduğu bir kapı duruyordu. Pirinç levhasında 13 yazıyordu.

İçeride örtülere sarılmış eşyalar, telleri kopmuş bir keman ve eski mektuplarla dolu bir masa vardı. Her zarf farklı birine yazılmıştı. Hepsi aynı cümleyle başlıyordu: Unutmana izin verdiğim için üzgünüm.

Ada en üstteki zarfı aldı. Üzerinde kendi adı yazılıydı. Mektupta çocukken kaybettiği erkek kardeşinin, donmuş bir gölün kıyısında ona el salladığı anlatılıyordu. Ailesi hep o civarda göl olmadığını söylemişti.

Arkasında kapı yavaşça kapandı. “Burada insanları tutmayız,” dedi görevli karanlıktan. “Yalnızca hatırlamaya dayanamadıkları şeyleri.”

Ada mektubu cebine koydu. “Öyleyse,” dedi, “onları almadan gidemeyeceğimi anlarsınız.”