Tuz Çizgisinin Ötesinde

Resmî haritalarda ada, açık denizin ortasında silik bir lekeden ibaretti. Dedemin haritasında ise üç koyu, yamuk dağı ve ışığı yanmayan deniz feneriyle kusursuzca çizilmişti.

Altı gün doğuya yelken açtım. Yedinci gün ufuk yükseldi; sanki biri perdeyi aralamış gibi ada karşıma çıktı. Deniz bir anda duruldu.

Beyaz taşlarla dolu bir koya çıktım. Kumların üzerinde sudan taş merdivenlere uzanan ayak izleri vardı, fakat çevrede başka tekne görmemiştim. Merdivenin başında, iki elinde de pusula tutan bir kadın duruyordu.

“Geç kaldın,” dedi.

“Beklendiğimi bilmiyordum.”

“Kimse bilmez. Işığı bu yüzden yakmıyoruz.”

Kadın beni kaybolmuş yerlerin haritalarıyla kaplı bir odaya götürdü: şehirlerin yuttuğu ormanlar, kar altında kalmış yollar, yalnızca düşlerde var olan evler. Ortada tamamlanmamış tek bir harita asılıydı. Kendi memleketimi gösteriyordu; artık akmayan bir nehir bile çizilmişti.

“Onları geri getirebilir misiniz?” diye sordum.

“Hayır,” dedi. “Ama birinin nerede olduklarını hatırlaması gerek.”

Güneş batarken ada solmaya başladı. Kâğıdı çıkardım, karanlık basana dek çizdim. Başımı kaldırdığımda teknemde tek başımaydım. Haritamın üzerinde yeni bir kıyı çizgisi titriyordu.