Trenler Durduğunda

Son tren 23.58’de kalktı. İris istasyona 23.59’da, çözülen ayakkabı bağı ve kâğıt torbaya doldurduğu portakallarla geldi. Bankta oturan Theo ise kitabını ters tutuyordu.

“Kaçırdınız,” dedi adam.

“Gerçekten çok dikkatlisiniz.”

Theo kitabı düzeltti. “Çabalıyorum.”

Anons, seferlerin sabaha kadar yapılmayacağını bildirdi. Dışarıda yağmur yağıyordu. İris torbasından bir portakal çıkarıp adama uzattı. Theo bunu yeni tanışan insanların her zaman yaptığı bir şeymiş gibi kabul etti.

Gece boyunca konuştular. Theo eski radyoları tamir ediyordu. İris kimseye dinletmediği şarkılar yazıyordu. Theo her şehrin en az bir gizli bahçesi olduğuna inanırdı. İris haritaların başka bir tür söz verme biçimi olduğunu düşünürdü.

Saat iki olduğunda istasyonun ışıkları azaldı. Yağmur altında aynı paltoya sığınıp son portakalı paylaştılar.

Sabah beşte bir tren yanaştı. Kapılarını yorgun bir iç çekişle açtı. İris aydınlık vagona, sonra yanındaki adama baktı. O gece ilk kez ikisinin de söyleyecek hazır bir sözü yoktu.

“Buralarda bir bahçe var,” diyebildi Theo. “On dakika yürüyüş mesafesinde.”

“Haritada görünüyor mu?”

“Hayır.”

“Güzel,” dedi İris. Ve trenin kendisi olmadan gitmesine izin verdi.